Over het anti-statisch polsbandje...
Een nogal lang verhaal om de doe-het-zelver even te waarschuwen.
Zoals je misschien wel eens hebt meegemaakt kan een statische ontlading een vonkje trekken.
Stel je voor dat dit gebeurt in een chip met miljoenen onderdelen welke maar nano-meters van elkaar liggen. Dat vonkje is op dat microscopisch niveau vernietigend, het slaat gaten in de verbindingen in die chip.
PC elektronica kan dus beschadigd raken door ontlading van statische elektriciteit. Dit vindt dan plaats wanneer een voorwerp- of lichaam de elektronica aanraakt terwijl dat voorwerp- of lichaam een heel verschillende statische lading heeft als die PC elektronica. Des te hoger het verschil in lading, des te heftiger de kortstondige ontladingsstroom.
De hoogte van een (statische) lading is altijd 'ten opzichte van...' een ander punt met lading. Raken twee verschillend geladen punten elkaar lang genoeg aan, dan vereffenen de ladingen zich (vloeien als communicerende vaten in elkaar over), en zijn beide punten
gelijk geladen.
Vandaar dat met het werken met de gevoelige elektronica zoals in een PC het meestal voldoende is om veelvuldig je lichaam op gelijk statisch niveau te brengen als die PC zelf, en dat betekent dat het veelvuldig aanraken van de kast ( = massa, = de
min van de voeding) in principe wel voldoende is. Hierdoor krijgt het lichaam onvoldoende kans een hoge lading in zich op te bouwen.
Raak de kast vooral als eerste aan nadat je bij de PC bent weggelopen en teruggekeerd.
Het aanraken van 'echte' aarde (de meeste blank metalen water- of CV-leidingen, of een echt aardpunt) is daarom eigenlijk niet nodig, tenzij ALLE gebruikte apparatuur (PC) toch al op aards niveau werkt (geaard is), wat dus al zo is wanneer de PC in een (echt) geaard stopcontact zit. De kast is dan met aarde verbonden.
Dan is het totaal het veiligst om alle delen op het niveau van aarde te houden, dus ook je lichaam, maar zelfs dat laatste is simpel weer voor elkaar te krijgen door de kast regelmatig aan te raken... Makkelijk zat. Ook daarvoor hoef je dan niet constant met je lichaam apart aan aarde te liggen, want de kast is al geaard.
Mocht de PC en
alle randapparatuur
niet geaard zijn aangesloten (wat op zich niet aan te raden is), dan is het zelfs risicovol om je te ontladen aan een 'echte' aarde, want jouw lichaam zou dan wel eens een zeer lage lading kunnen krijgen (nul) waardoor je, bij plotselinge aanraking van een onderdeel, juist de mogelijke lading van dat onderdeel overneemt, en er dus een statische lading
van dat onderdeel naar jouw lichaam vloeit, i.p.v. (zoals we ons dat meestal voorstellen) van je lichaam naar het onderdeel. En dat is net zo vernietigend voor een onderdeel, want of de stroom (ontlading) nu linksom of rechtsom gaat, een stroom is een stroom.
Maar dan.... dat anti-statisch polsbandje...

Daarmee moet je voorzichtig zijn als je niet weet wat het is of hoe het toe te passen of hoe het te maken.
Het is bedoeld om een constant gelijk statisch niveau te waarborgen tussen je lichaam en aarde (= de massa van de PC-kast als de PC in een geaard stopcontact zit) door het leggen van een vaste elektrische verbinding met jouw lichaam, en wel voor het gemak met je pols omdat dat een praktische plaats is.
Hoe dat bandje contact met de huid van je pols maakt is een kwestie van creatief zijn (bij doe-het-zelf constructies dan). Zorg dat er een blank stuk metaal aan de binnenkant van één of ander polsband op de huid gedrukt wordt en blijft. Leer, of plastic, of wat dan ook gewoon praktisch te bevestigen en te dragen is.
Maar...
! deze metalen strip
moet via een hoog-Ohmige weerstand ( 1 mOhm = 1 MegaOhm = 1.000.000 Ohm, kleurcode rood-zwart-groen) met aarde verbonden zijn, en nooit, werkelijk
NOOIT rechtstreeks (zonder weerstand dus). Want in dat laatste geval ligt jouw lichaam continu strak verbonden met aarde, en dat kan levensgevaarlijk zijn !
Gevaarlijk omdat de voeding van PC's fouten kunnen vertonen welke je (kast van de ongeaarde PC b.v.)
direct met het lichtnet (230 V) kunnen verbinden, en wanneer je lichaam die kast aanraakt terwijl jij aan je pols verbonden bent met echte aarde, dan krijg je de volle netspanning in een IDEALE verbinding op je pols, zonder dat je met een reflex je hand kan terugtrekken. Je zit namelijk fysiek vast aan dat ding.

Ook wanneer je zelf per ongeluk de fase-draad van de netspanning zou aanraken, of als er vocht in het spel is, kan je in deze situatie komen.
Denk maar eens in het geval dat je aan het werk bent, en iemand stoot per ongeluk een vloeistof over een PC of stopcontact. Wanneer jij dan die vloeistof aanraakt, en je bent direct (zonder weerstand) met echte aarde verbonden, dan kan je in een aantal situaties de volle netspanning verwachten.
Dus een polsbandje is OK, maar
alleen wanneer er een weerstand tussen jou en de aarde zit. Deze weerstand moet zo dicht mogelijk aan de aardkant aan het eind van de draad gemonteerd zitten, dus zo ver mogelijk bij je pols vandaan.
De weerstand zorgt er voor dat bij eerder genoemde probleem-situaties de stroom door je lichaam beperkt wordt, en geen dodelijke waarden kan bereiken, maar de statische ladingen waarvoor het bedoeld is toch probleemloos wegvloeien.
Om het even in getallen te proppen:
Stel dat de hoogste spanningswaarde in een normale PC omgeving 325 Volt kan worden ( 1,414 x 230 V), en de gebruikte weerstand is 1 MOhm (= 1.000.000 Ohm), dan is de hoogst mogelijke stroomsterkte (I=U/R) 325/1000000 = 0,000325 A = 0,325 mA welke niet dodelijk is.
Bij die weerstandswaarde worden statische ladingen echter wel effectief afgeleid.
Als je apparatuur met zekerheid geaard is (in de situatie van een vaste werkbank b.v.), sluit de draad met weerstand van het polsbandje dan aan op een aard-aansluiting.
Als je apparatuur niet geaard is, of je bent daar onzeker over (!), sluit de draad met weerstand dan aan op het metaal van de PC kast.
Het laatste heeft naar mijn idee eigenlijk altijd de voorkeur, maar eventuele tegenargumenten hoor ik graag.